Veel wilde beren populaties worden met uitsterven bedreigd. De belangrijkste oorzaken zijn:

De leefgebieden van de beer worden kleiner. Het aantal mensen op de wereld neemt nog altijd toe. Mensen hebben niet alleen ruimte nodig om te wonen maar ook om voedsel te verbouwen of hout om te stoken of te verkopen aan de industrie. Hierdoor verdwijnt het favoriete berenleefgebied, veelal bossen en blijft er steeds minder ruimte voor hen over;

Door uitbreiding van steden en het aanleggen van wegen en treinsporen raakt het leefgebied van beren ook nog eens versnipperd. Sommige barrières zijn onoverbrugbaar of levensgevaarlijk. Het aantal verkeersslachtoffers onder beren en andere dieren neemt steeds meer toe; 

Nog steeds zijn er stropers die illegaal jacht maken op beren omdat een dergelijke ‘trofee’ heel wat geld oplevert. Meestal worden zo de grootste mannetjes afgeschoten: dit heeft zelfs op de lange-termijn nog invloed op de samenstelling van een berenpopulatie. Ook worden in het vroege voorjaar vaak beren geschoten die nog afhankelijke jongen in een hol hebben zitten. Dit geeft een tweemaal zo groot probleem. Naast dat er al (illegaal) een beer is doodgeschoten zullen de jongen of ook doodgaan of gevangen worden en hun leven in gevangenschap moeten doorbrengen.

Er zijn ook plekken waar het juist erg goed gaat met de beren. Hier ontstaan vaak weer problemen tussen mens en dier: denk aan beren die afkomen op schaapskuddes, bijenkorven of boomgaarden. Dit kan leiden tot gevaarlijke situaties en een negatieve houding van de mens ten opzichte van beren. 

Alertis probeert door natuurbeschermingsprojecten te initiëren en te ondersteunen een bijdrage te leveren aan het oplossen van bovenstaande problemen.

Veel beren worden in gevangenschap gehouden: om mensen te vermaken (dans- en circusberen) of om gebruikt te worden (galberen in de boerderijen in Zuid-oost Azië). Vaak laten huisvesting en verzorging veel te wensen over, waardoor de meeste van deze dieren niet gezond zijn. Ze vertonen onnatuurlijk gedrag of ondervinden andere kwalijke gevolgen. 

Beren in te kleine hokken, waar ze zich nauwelijks kunnen bewegen en niks te doen hebben (bijvoorbeeld een kale betonnen bak), ontwikkelen vaak stereotype gedragingen (het zogenaamde ‘ijsberen’). Dezelfde beweging herhalen ze steeds maar weer. Dit gedrag heeft op den duur nadelige gevolgen voor het skelet. Ze krijgen een slechte conditie en zijn daardoor extra vatbaar voor ziektes; 

De verblijven staan regelmatig in de zon en bieden geen schuilplaats en worden niet of nauwelijks schoongemaakt. Ook dit heeft invloed op conditie en vatbaarheid voor ziektes; 

Beren die onvoldoende en (vaak) slechte voeding en te weinig (of geen) water krijgen, lijden aan ondervoeding. Op den duur kan deze conditie tot blindheid en aantasting van het gebit leiden. Verhongering van beren is niet ongewoon;  

Dansberen krijgen een neusring met een ketting eraan om ze onder controle te houden. Een ruk aan de ketting geeft enorm veel pijn aan de supergevoelige neus van de beer. Soms helen de wonden niet of gaat de ring roesten. Gevolg is een blijvend beschadigde neus en veel pijn. Stokslagen behoren nog altijd tot de methoden die mensen gebruiken beren tot kunstjes te dwingen. Behalve dat dit pijnlijk is, kan blindheid één van de gevolgen zijn; 

Jonge beertjes worden vaak bij hun moeder weggehaald, nadat zij is doodgeschoten. De beertjes kunnen, nadat ze eenmaal met mensen in aanraking zijn geweest, niet meer teruggezet worden in het wild. 

Toeristen houden dit berenleed in stand door te betalen voor een dansoptreden op straat, maar ook door het bezoeken van een circus met een berenact, een berentheater of voor een ‘vakantiekiekje-met-beer’. Doe er niet aan mee!